Οι πολύποδες είναι συχνοί καλοήθεις όγκοι του γυναικείου γεννητικού συστήματος. Εμφανίζονται περισσότερο σε ηλικίες 40-60 ετών και τα σημεία εντόπισής τους είναι κυρίως ο τράχηλος και το ενδομήτριο. Τα συμπτώματα που εγείρουν την υποψία ύπαρξης πολύποδα είναι οι αιμορραγίες, είτε κατά τη διάρκεια της έμμηνης ρύσης, είτε στα μεσοδιαστήματα. Η πιο σημαντική επιπλοκή ενός πολύποδα είναι η μικρή, αλλά δυστυχώς υπαρκτή πιθανότητα κακοήθους εξαλλαγής σε καρκίνο.

   Η διάγνωση γίνεται με υπερηχογράφημα, είτε μετά από επίσκεψη στον Γυναικολόγο λόγω συμπτωμάτων, είτε τυχαία, στο πλαίσιο του ετήσιου γυναικολογικού ελέγχου. Η αφαίρεση των πολυπόδων γίνεται εύκολα, με την επεμβατική μέθοδο της υστεροσκόπησης για τους ενδομήτριους, ή της αφαίρεσης και του καυτηριασμού για τους τραχηλικούς πολύποδες.

Κατά τη φυσιολογική λειτουργία των ωοθηκών, που είναι πρώτον: η παραγωγή των θηλυκών ορμονών και δεύτερον: η ωρίμανση του ωαρίου κάθε μήνα και η ωοθυλακιορρηξία, σχηματίζονται μικρές κύστεις στις ωοθήκες (έως 3 εκατοστά), οι οποίες εμφανίζονται και εξαφανίζονται κυκλικά, αναλόγως την ημέρα του κύκλου. Αυτές είναι οι λεγόμενες λειτουργικές κύστεις των ωοθηκών, είναι απολύτως φυσιολογικές και δεν χρήζουν καμίας παρέμβασης.

   Εάν μια γυναίκα εμφανίσει κύστη στις ωοθήκες, η οποία είναι είτε μεγαλύτερη του φυσιολογικού, είτε επιμένει, θα πρέπει αρχικώς να την παρακολουθήσει για κάποιο καθορισμένο διάστημα και κατόπιν να παρέμβει. 

   Τα συχνότερα συμπτώματα τέτοιων κύστεων, είναι ένα αίσθημα βάρους χαμηλά στην κοιλιά, ή και πόνος, ανάλογα με το μέγεθος της κύστης. Επίσης συχνό σύμπτωμα είναι οι διαταραχές της περιόδου που μπορεί να προκαλέσει μια κύστη. Ακόμη, αρκετά συχνά συμβαίνει η ρήξη μιας κύστης, με παρουσία έντονου πόνου στην κοιλιά και συνοδό εσωτερική αιμορραγία. Πιο σπάνιο, αλλά αρκετά σοβαρό όταν συμβεί, είναι να συστραφεί μια κύστη μαζί με την ωοθήκη, με τον κίνδυνο να νεκρωθεί η ωοθήκη και να χρειάζεται οπωσδήποτε αφαίρεση χειρουργικά. Τέλος οι ενδομητριωσικές κύστεις, έχουν ενοχοποιηθεί ότι προκαλούν υπογονιμότητα.

   Μερικά από τα πιο συχνά είδη των κύστεων ωοθηκών είναι τα εξής: 

   Απλές ορώδεις κύστεις, των οποίων το περιεχόμενο είναι διαυγές υγρό. Μια τέτοια κύστη που είναι μεγάλη και επιμένει, μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε με χειρουργική αφαίρεση λαπαροσκοπικώς, είτε με παρακέντηση (τσίμπημα) με βελόνα και αφαίρεση του περιεχομένου της.

   Βλεννώδεις κύστεις, των οποίων το περιεχόμενο είναι πηκτό υγρό, σαν τζελ.

   Δερμοειδείς κύστεις, με ρυπαρό περιεχόμενο.

   Ενδομητριωσικές κύστεις, ή ενδομητριώματα.

   Πιο γενικές κατηγορίες είναι οι:

   Καλοήθεις κύστεις και οι 

   Κακοήθεις κύστεις (καρκίνος των ωοθηκών). Σε αυτήν την περίπτωση μια κύστη θα δώσει δείγματα της κακοήθειάς της κατά τον υπερηχογραφικό έλεγχο, που θα υποψιάσουν τον γυναικολόγο και θα προτείνει άμεση αφαίρεση χειρουργικά.

   Τέλος, το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών, είναι μια κλινική οντότητα, με πολλές μικρές κύστεις στις ωοθήκες, υπερέκκριση ανδρογόνων (ακμή, αραίωμα τριχωτού κεφαλής, διαταραχές περιόδου) και παχυσαρκία. Εδώ η θεραπεία δεν είναι χειρουργική, αλλά φαρμακευτική, σε συνδυασμό και με προσαρμογή του τρόπου ζωής (δίαιτα, άσκηση, κλπ).

Η παρουσία ινομυωμάτων στη μήτρα είναι αρκετά συχνή, κυρίως στην τρίτη με τέταρτη δεκαετία της ζωής της γυναίκας. 

Η ακράτεια ούρων στη γυναίκα, είναι πολύ συχνή, ταλαιπωρώντας κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί τον κανόνα. Δεν αποκλείεται δηλαδή, να παρατηρείται ακράτεια ούρων και σε νέες γυναίκες. 

   Η ακράτεια ούρων μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες και τα συμπτώματα που παρουσιάζονται, είναι ανάλογα. Για παράδειγμα, μια μορφή ακράτειας είναι η ακράτεια από προσπάθεια: η γυναίκα δηλαδή χάνει ούρα στον βήχα, στο φτέρνισμα, στο απότομο κάθισμα, σε σήκωμα βάρους, κλπ. Η αιτία αυτού του είδους της ακράτειας είναι η ανεπάρκεια του σφιγκτήρα της ουρήθρας, ή και η χαλάρωση των δομών που στηρίζουν την ουροδόχο κύστη (μύες, σύνδεσμοι, κόλπος), όπως και η πρόπτωση των γεννητικών οργάνων (μήτρα, κόλπος). Σε αυτή τη μορφή ακράτειας, έχει σημασία το μαιευτικό ιστορικό της γυναίκας, δηλαδή ο αριθμός των κυήσεων, ο τρόπος τοκετού, το μεγάλο βάρος γέννησης, κλπ.

   Η επιτακτική ακράτεια, είναι μια μορφή ακράτειας, όπου πριν την απώλεια ούρων, προηγείται ξαφνική και έντονη έπειξη προς ούρηση. Η αιτία σε αυτή την περίπτωση είναι η υπερδραστηριότητα της ουροδόχου κύστης και φυσικά πρέπει να αποκλειστούν τυχόν νευρολογικά αίτια της ακράτειας αυτής. 

   Η ακράτεια από υπερπλήρωση, οφείλεται σε υποτονία της ουροδόχου κύστης. Τα συμπτώματα που προκαλεί η μορφή αυτή είναι: αργή κένωση της ουροδόχου κύστης, υπόλειμμα ούρων μέσα στην κύστη μετά την ούρηση, επανειλημμένες ουρολοιμώξεις, ακράτεια. 

   Άλλες αιτίες της ακράτειας, που πρέπει να αναζητούνται και να διαγιγνώσκονται, είναι οι ουρολοιμώξεις, τα εκκολπώματα ουρήθρας, τα συρίγγια, η λήψη ορισμένων φαρμάκων, νευρολογικά αίτια, κλπ.

   Η θεραπεία προσαρμόζεται ανάλογα με την αιτία. Σε ήπιες περιπτώσεις, συστήνεται μια σειρά ασκήσεων των πυελικών μυών, οι λεγόμενες ασκήσεις Kegel. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι μόνο φαρμακευτική, ή να χρειάζεται χειρουργική επέμβαση. Οι χειρουργικές επεμβάσεις είναι διόρθωση της κυστεοκήλης αν υπάρχει, ανάταξη και στήριξη ή αφαίρεση των γεννητικών οργάνων και στήριξη του κολπικού κολοβώματος, τοποθέτηση ταινίας ελεύθερης τάσης, κ.α.

Search