Ουρογυναικολογία είναι ο κλάδος της γυναικολογίας που ασχολείται με προβλήματα πρόπτωσης των γεννητικών οργάνων, σε συνδυασμό με ακράτεια ούρων. Πρόπτωση είναι η χαλάρωση και πτώση προς τα κάτω, σε διάφορους βαθμούς των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αλλαγή της ανατομικής σχέσεις των οργάνων με την ουροδόχο κύστη, κι έτσι την διαφόρου βαρύτητας ακράτεια. Προβλήματα που ανήκουν στην ουρογυναικολογία είναι η κυστεοκήλη, η ορθοκήλη, η εντεροκήλη, η πρόπτωση μήτρας, η πρόπτωση κολπικού κολοβώματος (σε περίπτωση υστερεκτομής).

Ο τράχηλος της μήτρας πολλές φορές προσβάλλεται από παθήσεις που προκαλούν τραχηλίτιδα, από τον ιό των κονδυλωμάτων, ή εμφανίζει δυσπλασίες και προκαρκινικές βλάβες, οι οποίες είναι επιβεβλημένο να αναγνωρίζονται από τον γυναικολόγο. Από τη στιγμή που θα αναγνωριστεί και θα διαγνωσθεί μια κατάσταση, πρέπει να γίνει και θεραπεία. Στην περίπτωση της τραχηλίτιδας, η θεραπεία είναι φαρμακευτική. Όταν υπάρχουν κονδυλώματα, πρέπει να γίνει αφαίρεσή τους, συνήθως αυτό γίνεται με Laser. Σε περίπτωση δυσπλασίας (πολύ έντονη βλάβη του τραχήλου, με κίνδυνο εξέλιξης σε καρκίνο), πρέπει οπωσδήποτε να αφαιρεθεί ένα κομμάτι του τραχήλου, και αυτό γίνεται σε κλινική, με ελαφρά αναισθησία και χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της Loop εκτομής, ή της εκτομής με νυστέρι. 

Για περισσότερες πληροφορίες για δυσπλασίες τραχήλου, πατήστε εδώ.

Διαταραχές της εμμήνου ρύσεως ή αιμορραγίες στο μεσοδιάστημα (μεταξύ δυο περιόδων) μπορούν να συμβούν σε όλες τις γυναίκες και να είναι είτε τυχαίο και μοναδικό γεγονός, είτε να οφείλονται σε ορμονική διαταραχή, είτε να  σχετίζονται με παθολογική κατάσταση της μήτρας ή του οργανισμού. Ως εκ τούτου, θα πρέπει πάντα να διερευνώνται και να αποκλείονται η τυχόν ύπαρξη ινομυωμάτων στη μήτρα, η ύπαρξη πολυπόδων, οι κακοήθειες ( καρκίνος ενδομητρίου, καρκίνος τραχήλου, κλπ ), επιπλοκές πιθανής εγκυμοσύνης, παθολογικά αίτια του οργανισμού (όπως για παράδειγμα οι αιματολογικές διαταραχές της πήξης και οι παθήσεις νεφρών και ήπατος), οι ενδοκρινοπάθειες (δυσλειτουργίες θυρεοειδούς, κλπ), το stress, το υπερβολικό αδυνάτισμα, η λήψη φαρμάκων κλπ.

   Ο φυσιολογικός κύκλος καθορίζεται ως εξής: Κυκλικότητα από 25 έως 34 ημέρες, διάρκεια από 3 έως 7 ημέρες, και ποσότητα αίματος από 25ml έως 75 ml. Η κυκλικότητα και η διάρκεια ενός κύκλου παρακολουθείται εύκολα από τη γυναίκα, καλό δε είναι, να σημειώνεται πάντα και να κρατείται σαν αρχείο. Η ποσότητα του αίματος αντίθετα, δεν είναι τόσο εύκολο να αξιολογηθεί, οι περισσότερες γυναίκες όμως είναι εξοικειωμένες στο να γνωρίζουν τα χαρακτηριστικά της εμμήνου ρύσεώς τους, ούτως ώστε οποιαδήποτε εκτροπή από το φυσιολογικό, να γίνεται αμέσως αντιληπτή από τις ίδιες.

   Οι διαταραχές της εμμήνου ρύσεως εμφανίζονται με τη μορφή της συχνομηνόρροιας (κύκλος μικρότερος των 21 ημερών), της υπερμηνόρροιας (κανονικός κύκλος με κανονική διάρκεια σε ημέρες, αλλά υπερβολική ποσότητα αίματος), ολιγομηνόρροια (μικρή ποσότητα αίματος σε κανονικό κύκλο), μηνορραγία (έμμηνος ρύση άνω των 7 ημερών), μητρορραγία και μηνομητρορραγία (αιμορραγία σε άτακτα διαστήματα). Επίσης αναφέρεται και η μεσοκυκλική απώλεια μικρής ποσότητας αίματος, η οποία έχει σχέση με την ωοθυλακιορρηξία, και η αιμορραγία εκ διαφυγής κατά τη διάρκεια λήψης αντισυλληπτικών.

   Όταν δεν υπάρχουν παθολογικά αίτια από τη μήτρα ή τον οργανισμό γενικά, οι διαταραχές του κύκλου οφείλονται σε έλλειψη ωοθυλακιορρηξίας κατά 80% περίπου, σε λειτουργική κύστη ωοθήκης, ή σε ατροφία του ενδομητρίου. Η έλλειψη ωοθυλακιορρηξίας είναι το συχνότερο αίτιο δυσλειτουργικής αιμορραγίας στην εφηβεία (τα πρώτα χρόνια μετά την έναρξη της εμμήνου ρύσεως), ενώ σε μεγαλύτερες γυναίκες το συχνότερο αίτιο είναι το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και οι λειτουργικές κύστεις ωοθηκών. Σε γυναίκες που βρίσκονται στην ηλικία της εμμηνόπαυσης, καλό θα είναι, πριν μια αιμορραγία αποδοθεί σε φυσιολογικά κλιμακτηριακά φαινόμενα, να αποκλειστούν πιο σοβαρά αίτια. Μετά την εμμηνόπαυση, το αίτιο μιας πιθανής αιμορραγίας είναι πάντα παθολογικό και πρέπει να διερευνάται άμεσα.

   Συνήθως η αιτία ανευρίσκεται εύκολα με την γυναικολογική εξέταση και το υπερηχογράφημα, ενώ απαραίτητο συμπλήρωμα της εξέτασης είναι πάντα κι ένας ορμονικός έλεγχος. Η θεραπεία είναι ανάλογη της αιτίας.

Ο προληπτικός γυναικολογικός έλεγχος πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο και περιλαμβάνει: επισκόπηση των έξω γεννητικών οργάνων, του κόλπου και του τραχήλου, ψηλάφηση με αμφίχειρη γυναικολογική εξέταση της μήτρας και των ωοθηκών, τεστ Παπανικολάου, υπερηχογράφημα των έσω γεννητικών οργάνων (μήτρα, ενδομήτριο, ωοθηκών), και τέλος, έλεγχο των μαστών. Μια γυναίκα που κάνει όλα αυτά μια φορά το χρόνο και εμπιστεύεται έτσι την Προληπτική Ιατρική, έχει το πλεονέκτημα ότι θα προλάβει και θα αντιμετωπίσει με τον πλέον καλύτερο τρόπο μια ενδεχόμενη δυσάρεστη κατάσταση.

Περισσότερες πληροφορίες για τεστ Παπανικολάου εδώ.

Περισσότερες πληροφορίες για προληπτικό ετήσιο υπερηχογράφημα εδώ.

Περισσότερες πληροφορίες για μαστό εδώ.

Ο έλεγχος των μαστών σε μια γυναίκα πρέπει να γίνεται με ψηλάφηση αρχικά, από την ίδια και από τον γυναικολόγο της. Αυτή η ψηλάφηση, για τις γυναίκες που δεν έχουν ιστορικό καρκίνου του μαστού στην οικογένεια, γίνεται κάθε 2-3 χρόνια από τον γυναικολόγο (πιο συχνά βέβαια η γυναίκα κάνει την αυτοεξέταση) και καλό είναι να ξεκινά από την ηλικία των 20 ετών, μέχρι και τα 39 της χρόνια. Η μαστογραφία αρχίζει στην ηλικία των 40 ετών για αυτές τις γυναίκες, γίνεται κάθε χρόνο, όπως ετησίως πρέπει να γίνεται και η ψηλάφηση από τον γυναικολόγο της.

   Για τις γυναίκες που έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού, η αυτοεξέταση καλό είναι να αρχίζει από τα 18 έτη, ο γυναικολόγος πρέπει να κάνει ψηλάφηση από τα 25 έτη και μετά, μια φορά το εξάμηνο, και η μαστογραφία εδώ ξεκινά από τα 30 και κάθε χρόνο, ή και πιο νωρίς, αναλόγως του μεγέθους του κινδύνου (αριθμός συγγενών που εμφάνισαν καρκίνο του μαστού, μεταλλάξεις γονιδίων, κλπ.).

 

Για περισσότερες πληροφορίες για μαστό, πατήστε εδώ.

Search